Donderslag bij heldere hemel: de wet is performatief
Voor het project 'Samen werken aan participatie..' kijken we op dit moment naar de ruimte in de regelg...
Kan iemand me dit uitleggen?
Als archeologische vereniging mag je onderzoek doen in gebieden die de gemeente heeft vrijgegeven, mits je statutair behouden en uitoefenen van archeologie als doelstelling hebt (Zie besluit Erfgoed en Archeologie artikel 2.3 ). Dat 'vrijgeven' betekent dat de gemeente als bevoegde overheid aangeeft dat onderzoek niet nodig is, omdat er geen waarden meer verwacht worden ( ook al blijven alle vondsten van archeologisch onderzoek altijd formeel van de provincie, ook in vrijgegeven terrein.)
Wat is het gevolg van vrijgeven:
Nu dan, waarom dwingt de BEA dan nog tot die statutaire intentie tot behoud op afgeschreven terrein?
Het lijkt een soort gedachtepolitie die voorschrijft dat je maar op één manier over archeologische vondsten mag nadenken, of over de manier waarop archeologie waarde genereert. (En daar is ook wetenschappelijk al meer dan één visie op) Is dit niet gewoon de overmoed van een beroepsgroep die al 100 jaar roept het voor de samenleving te doen, terwijl ze in de praktijk 95% van de hele koek voor zichzelf houdt en waarden genereert die maar 30.000 mensen echt interessant vinden en maar 10.000 mensen ook werkelijk begrijpen, waarvan er maar 3000 in de archeologie werken, maar wel vrijwel alles voor iedereen aan banden leggen (dat is 2 honderdste procent van de Nederlandse bevolking: 0,017% )?
En dat terwijl alternatieve manieren van waarde creëren tijdens opgraven op afgeschreven terrein maatschappelijk waarschijnlijk veel meer opleveren, dan de wetenschappelijke inspanning. Ik vind Excavating the Reno van Linda Brogan een van de voorbeelden die dat zeer duidelijk laat zien: https://thereno.live/about
Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, fami...